przy otwarciu strony zawołała mewa śmieszka

Rodzina: mewy - Laridae

Rodzaj: Larus

• Mewa śmieszka
• Mewa białogłowa
• Mewa srebrzysta
• Mewa czarnogłowa
• Mewa żółtonoga
• Mewa siodłata
• Mewa mała
• Mewa pospolita
• Mewa blada
• mewa cienkodzioba
• mewa delawarska
• mewa obrożna
• mewa polarna

  Rodzaj: Rhodostethia

• mewa różowa

  Rodzaj: Pagophila

• mewa modrodzioba

  Rodzaj: Rissa

• Mewa trójpalczasta

Mewa śmieszka - Larus ridibundus

Śmieszka (mewa śmieszka) jest ptakiem z rodziny mewowatych (Laridae), rzędu siewkowych (charadriiformes). Występuje w całej Europie i Azji od Islandii i Wielkiej Brytanii aż do wybrzeży Oceanu Spokojnego. Zamieszkuje wody śródlądowe bieżące i stojące oraz piaszczyste plaże, wyspy, bagniste łąki, brzegi mórz.

Osiąga 37-42 cm długości ciała, 95 cm rozpiętości skrzydeł i ciężar 140-360 g. Ubarwienie obu płci jest jednakowe: białe z szarym wierzchem i czarnymi końcami skrzydeł, których przedni skraj jest biały. W okresie godowym mewa ta ma czarno opierzoną głowę, czerwony dziób i nogi. Ptaki te żywią się drobnymi kręgowcami i bezkręgowcami lądowymi i wodnymi oraz odpadkami organicznymi.

Gatunek ten wyprowadza 1 lęg w roku. Okres lęgowy przypada na maj-czerwiec. Gnieździ się kolonijnie na ziemnych kopcach lub w zagłębieniach w piasku. Samica składa 2-3 brązowo żółtych (z ciemnymi plamkami) jaj, które wysiadują oboje rodzice przez 23-26 dni. Oboje karmią też pisklęta i opiekują się nimi do piątego tygodnia życia.

W Polsce gatunek ten jest liczny lęgowo i regularnie zimujący (jest u nas najpospolitszym gatunkiem mew). Śmieszka jest objęta ochroną.

Mewa białogłowa - Larus cachinnans

Mewa białogłowa (do niedawna uważana za podgatunek mewy srebrzystej) jest ptakiem z rodziny mewowatych (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. Podział na podgatunki jest sporny i nieustannie się zmienia. Obecnie niektóre podgatunki uważa się za osobne gatunki. Mewa ta Występuje nad Morzem Śródziemnym, Morzem Czarnym, Kaspijskim oraz nad wodami w Azji. Zimuje na obszarze Azji południowej, przez Bliski Wschód (obszar na pograniczu Afryki, Europy i Azji), aż po północno-wschodnią Afrykę. Zasiedla wybrzeża morskie, jeziora i brzegi rzek.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego w ubarwieniu. Upierzenie tych mew jest zasadniczo białe; grzbiet i pokrywy skrzydłowe są popielate, a końce skrzydeł są czarne z białymi plamami. Dziób jest żółty z jasnoczerwoną plamą na żuchwie, nogi są również żółte, tęczówki bladożółte. Osobniki młodociane mają upierzenie brązowe. Mewa białogłowa jest dużą mewą, osiągającą długość ciała ok. 60-68 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 140-150 cm i ciężar ok. 680-1510 g. Z wyglądu mewa ta podobna jest do mewy srebrzystej. Ma bardziej krępą sylwetkę, ciemniejszy wierzch ciała i bardziej płaskie czoło niż mewa srebrzysta. Mewy te odżywiają się rybami, mięczakami, owadami, zjadają również jaja i pisklęta innych ptaków.

Mewy białogłowe gnieżdżą się w licznych koloniach. Gniazda zakładają na ziemi, w pobliżu wody, w roślinności, na piaszczystych łachach lub skalistych klifach. Samica składa zwykle 3 oliwkowozielone jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 27-29 dni. Młode pełną samodzielność (zdolność do lotu) osiągają po ok. 40 dniach. Mewy białogłowe wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce mewa ta jest ptakiem przelotnym i nieregularnie lęgowym na wodach śródlądowych. Objęta jest ochroną.

Mewa srebrzysta - Larus argentatus

Mewa srebrzysta jest dużym ptakiem wodnym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. Jednak podział ten jest sporny, ponieważ niektórzy ornitolodzy uważają poszczególne podgatunki za oddzielne gatunki. Mewa srebrzysta występuje na wybrzeżach Eurazji i północnej części Ameryki Północnej. Zasiedla wybrzeża morskie, brzegi dużych jezior oraz wyspy u ujścia dużych rzek. Zimuje w Europie (północnej, zachodniej i południowej), w azji (Chiny) oraz w Ameryce Środkowej i Południowej.

Mewa srebrzysta osiąga ok. 65 cm długości ciała, ok. 150 cm rozpiętości skrzydeł i wagę 720-1500 g. U tych ptaków obserwuje się jedynie różnice wiekowe w ubarwieniu. Dorosłe osobniki (samce i samice) mają srebrzystoszare skrzydła i grzbiet; na czarnych końcach skrzydeł znajdują się białe plamki; reszta ciała jest biała. Żółty dziób ozdobiony jest czerwoną plamką na żuchwie. Podgatunek Larus argentatus argentatus (występujący w Polsce) ma różowe nogi, a pozostałe podgatunki - żółte. Osobniki młodociane mają upierzenie białe z brązowym deseniem, gęstszym na wierzchu ciała. Dziób ich jest brązowy, a nogi cieliste. Z wiekiem upierzenie staje się coraz bardziej srebrzyste na grzbiecie i skrzydłach, a brązowy rysunek stopniowo zanika. Ostateczne ubarwienie młodzież osiąga w czwartym roku życia. Mewa srebrzysta odżywia się różnymi odpadkami wyrzucanymi przez ludzi, padliną, jajami i pisklętami innych ptaków morskich, drobnymi zwierzętami morskimi i lądowymi oraz pokarmem roślinnym.

Mewa ta gnieździ się kolonijnie na wyspach. Okres lęgowy przypada na maj-czerwiec. Mewy srebrzyste wyprowadzają 1 lęg w roku. W naziemnym, odkrytym gnieździe samica składa 1-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 28-30 dni. Pisklęta (zagniazdowniki) są pokryte szarobrązowym puchem. Młode uzyskują zdolność do lotu po ok. 7 tygodniach.

W Polsce występuje mewa srebrzysta z podgatunku Larus argentatus argentatus, która zamieszkuje obszar od Danii poprzez Półwysep Skandynawski i północną Rosję po Półwysep Kolski, a zimuje głównie w północnej i zachodniej Europie. Mewa srebrzysta gnieździ się u nas licznie i regularnie zimuje. W Polsce jest najczęściej spotykanym gatunkiem dużych mew. Przeloty wiosenne przypadają na marzec-kwiecień, a jesienne - na sierpień-październik. Mewa srebrzysta jest pod ochroną.

Mewa czarnogłowa - Larus melanocephalus

Mewa czarnogłowa jest ptakiem z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Zamieszkuje północne brzegi Morza Czarnego oraz Kaukaz; w Europie - na obszarze od Holandii, przez południową Francję, Półwysep Apeniński i Grecję po Azję Mniejszą. Sporadycznie gnieździ się też w Europie środkowej (również w Polsce). Zimuje w basenach mórz Śródziemnego i Czarnego, na Półwyspie Iberyjskim i w Maghrebie. Zasiedla morskie wybrzeża oraz zbiorniki śródlądowe, zarówno słodkie jak i słone. Preferuje niską roślinność, ale unika gołego piasku i skał. Zimą przebywa na morskich wybrzeżach.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego w ubarwieniu. W szacie godowej głowa jest czysto czarna; grzbiet i skrzydła, (poza białymi końcami) są popielate; reszta ciała jest biała. Dziób i nogi tych mew są czerwone. Na dziobie widnieje cienka, czarna pręga, wokół oczu występują białe półksiężyce. W szacie spoczynkowej głowa staje się brudnobiała. Mewa czarnogłowa jest nieco większa od mewy śmieszki (Larus ridibundus) - osiąga ok. 40 cm długości ciała, ok. 110 cm rozpiętości skrzydeł i wagę ok. 215-350 g Odżywia się owadami wodnymi i lądowymi oraz rybami i mięczakami.

Mewa czarnogłowa gnieździ się w dużych koloniach, czasami pojedyncze pary zakładają gniazda w koloniach innych mew. Gniazda zakładają na wybrzeżach mórz i brzegach wód śródlądowych porośniętych trawą lub kępami roślin. Mewa czarnogłowa wyprowadza 1 lęg w roku. W odkrytym, naziemnym gnieździe samica składa zwykle 3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 23-25 dni. Pisklęta są zagniazdownikami, całkowicie usamodzielniają się po 35-40 dniach. Dojrzałość płciową osiągają w trzecim roku życia.

W krajach środkowoeuropejskich mewa czarnogłowa pojawia się rzadko. w Polsce należy do ptaków zalatujących i sporadycznie lęgowych. Wiosenne przeloty przypadają na kwiecień, a jesienne - na sierpień-październik. Gatunek ten jest objęty ochroną.

Mewa żółtonoga - Larus fuscus

Mewa żółtonoga jest przedstawicielką rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. Niektórzy ornitolodzy wszystkie podgatunki mewy żółtonogiej zaliczają do gatunku mewy srebrzystej (Larus argentatus). Mewa ta występuje na skalistych brzegach mórz i jezior północnej i zachodniej Europy, po lęgach - na wybrzeżach morskich i brzegach jezior przymorskich oraz rzadko - w dolinach rzek i w miastach. Zimuje na obszarze Europy południowo-zachodniej, Afryki, Bliskiego Wschodu aż po północno-zachodnie Indie.

U tych mew występują wyraźne różnice w ubarwieniu ptaków dorosłych i młodocianych. Ciało dorosłych samców i samic jest białe; grzbiet i skrzydła są czarne; końce skrzydeł mają białe plamy; nogi i dziób są żółte; na żuchwie widnieje czerwona plama. Osobniki młodociane są brązowobiałe, jaśniejsze od spodu; mają czarny dziób i brązowe nogi. Ubarwienie ptaków dorosłych osiągają w czwartym roku życia. Mewa żółtonoga jest podobna do mewy siodłatej (Larus marinus), ale jest od niej mniejsza. Osiąga długość ciała ok. 55 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 140 cm i ciężar 550-1200 g. Pokarmem tych mew są bezkręgowce, ryby, drobne kręgowce, a także pokarm roślinny.

Mewy żółtonogie gnieżdżą się w koloniach. Wyprowadzają 1 lęg w roku. W maju w odkrytym, naziemnym gnieździe samica składa 3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 24-27 dni. Pisklęta są zagniazdownikami, całkowicie usamodzielniają się po 30-40 dniach.

W Polsce gatunek ten jest sporadycznie lęgowy i rzadko zimujący. W naszym kraju spotyka się mewę żółtonogą z podgatunku Larus fuscus fuscus występującą na obszarze od Półwyspu Skandynawskiego po Morze Białe, a zimującą głównie w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Przelot wiosenny tych mew przypada na marzec-maj, a jesienny - na sierpień-październik. Na wybrzeżu Bałtyku spotyka się je przez cały rok, rzadko w głębi lądu. Gatunek podlega ochronie.

Mewa siodłata - Larus marinus

Mewa siodłata (największa z mew europejskich) jest przedstawicielką rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje w północnej Europie i w północno-wschodniej Ameryce Północnej. Zamieszkuje wybrzeża morskie i wody śródlądowe. Populacje północne są wędrujące, południowe - osiadłe lub koczujące. Wędrujące ptaki lecą na wybrzeża morza Śródziemnego, docierając niekiedy do Maroka; populacje amerykańskie zimują na Antylach.

U tych mew obserwuje się jedynie wyraźne różnice w ubarwieniu ptaków dorosłych i młodocianych. Dorosłe ptaki są białe z czarnym grzbietem i wierzchem skrzydeł. Na końcach skrzydeł występują białe plamki. Dziób jest żółty, a na żuchwie znajduje się czerwona plamka. Nogi są różowe. Osobniki młodociane są białe. Wierzch ich ciała jest gęsto upstrzony brązowymi cętkami. Na spodzie ciała również występują brązowe cętki, ale jest ich mniej niż na wierzchu. Na ogonie widnieje szeroka, ciemna pręga. Dziób jest ciemnoszary. Ubarwienie ptaków dorosłych młodzież osiąga w czwartym roku życia. Sylwetka tej mewy jest bardziej krępa niż u mewy żółtonogiej. Ptaki dorosłe osiągają długość ciała ok. 70-80 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 170 cm i ciężar 1,3-2,25 kg. Mewa ta żywi się głównie rybami, skorupiakami, a także pisklętami innych ptaków oraz odpadkami organicznymi.

Mewa siodłata gnieździ się pojedynczo lub w koloniach. często przyłącza się do kolonii innych gatunków mew. Gniazda zakłada na obrywach skalnych lub rzadziej na piasku i w trawie, zawsze w pobliżu wody. . Brzegi naziemnego, odkrytego gniazda obłożone są kamykami lub resztkami morskich skorupiaków. Mewa siodłata wyprowadza 1 lęg w roku. Samica składa 1-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 27 dni. Młode (zagniazdowniki) uzyskują pełną samodzielność po ośmiu tygodniach.

W Polsce mewa siodłata jest ptakiem przelotnym i zimującym. Najliczniej występuje na wybrzeżu Bałtyku; w głębi kraju jest obserwowana sporadycznie. Przeloty mewy siodłatej przypadają na marzec-kwiecień (wiosenny) oraz na wrzesień-listopad (jesienny). Należy do ptaków chronionych.

Mewa mała - Larus minutus

Mewa mała jest przedstawicielką rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje na obszarze od północnej części Półwyspu Skandynawskiego, przez kraje bałtyckie i zachodnią Rosję, po zachodnią Syberię i Kazachstan. Zimuje w południowych i zachodnich rejonach występowania. Zasiedla mocno zarośnięte zbiorniki wodne oraz zalane turzycowiska. Zimą przebywa chętnie na morskich wybrzeżach.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego w ubarwieniu. W upierzeniu godowym głowa jest czarna; grzbiet i wierzch skrzydeł są popielate; skrzydła mają białe końcówki; spód skrzydeł jest ciemny, a dziób i nogi - czerwone; reszta ciała jest biała. W upierzeniu spoczynkowym głowa staje się biała, tylko z tyłu i po bokach są widoczne ciemne plamy. Mewa mała osiąga długość ciała ok. 24-30 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 65-80 cm i wagę ok. 90-160 g. Mewa mała zjada przede wszystkim bezkręgowce, głównie owady chwytane w locie.

Mewa mała gniazduje w niewielkich koloniach, często w towarzystwie mewy śmieszki i rybitwy czarnej. Zakłada gniazda wśród roślinności wynurzonej i pływającej oraz na suchych miejscach wśród bagien. Jej gniazdo to małe zagłębienie w ziemi wyłożone trzciną lub trawą. Samica składa 2-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 21-23 dni. Młode są zdolne do opuszczenia gniazda już po kilku dniach. Jednak zdolność do lotu uzyskują po ok. czterech tygodniach. Mewy małe wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce mewa mała jest ptakiem przelotnym i nielicznie lęgowym. Gnieździ się u nas zaledwie 70-80 par; kilka stanowisk lęgowych znajduje się na północy kraju: nad jeziorem Druzno i w dolinie Biebrzy. Miesiące najintensywniejszych przelotów tych ptaków mają miejsce w kwietniu-maju (wiosenny) oraz w lipcu-październiku (jesienny). Okres lęgowy przypada na maj-czerwiec. Mewy małe są pod ochroną.

Mewa pospolita - Larus canus

Mewa pospolita należy do rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. Występuje w północnej Eurazji i w Ameryce Północnej. Zimuje w Europie, Afryce północnej, na Bliskim Wschodzie, nad brzegami Morza Kaspijskiego i Czarnego, W Azji oraz na zachodnich wybrzeżach USA. Zamieszkuje wybrzeża dużych rzek i jezior, bagna i wybrzeża morskie.

U mew pospolitych widoczne są różnice w ubarwieniu ptaków dorosłych i młodocianych. Ptaki dorosłe (samce i samice) są białe z bladopopielatym grzbietem i pokrywami skrzydłowymi; czarne końce skrzydeł upstrzone są białymi plamkami; nogi mają kolor żółtozielonkawy, a dziób jest żółty. Młode ptaki są białe z brązowymi plamkami na ciele, najgęstszymi na grzbiecie i skrzydłach; Lotki mają barwę brązową, a na końcu ogona widnieje szeroki brązowy pas. Ubarwienie ptaków dorosłych młodzież uzyskuje w trzecim roku życia. Mewa pospolita jest dość dużym ptakiem. Osiąga długość ciała 40-56 cm, rozpiętość skrzydeł 110-120 cm i wagę 290-550 g. Żywi się bezkręgowcami wodnymi i lądowymi, rybami, a także odpadkami organicznymi wyrzucanymi przez ludzi.

Mewa pospolita gniazda zakłada w pewnym oddaleniu od wody, w niewielkim dołku wysłanym trawą lub wrzosem. Niekiedy gniazda znajdują się na dachach domów. Mewy te gnieżdżą się samotnie lub tworzą duże kolonie. W Europie środkowej Kolonie lęgowe znajdują się głównie na wybrzeżu Morza Północnego i Bałtyku. Na wodach śródlądowych mewa ta gniazduje rzadziej i tworzy mniejsze kolonie. Pojedyncze pary gniazdują w koloniach mew śmieszek (Larus ridibundus). Budowę gniazda poprzedza charakterystyczny ceremoniał zalotów, w którym uczestniczy wiele ptaków. Stoją one parami. Ptaki podnoszą patyki lub źdźbła trawy i wyrzucają za siebie, wygrzebują symboliczne zagłębienia gniazdowe, udają podawanie sobie pokarmu. W maju-czerwcu samica składa 3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 24-27 dni. Po ok. 8 tygodniach młode mogą już latać. Ptaki te wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce spotyka się mewę pospolitą z podgatunku Larus canus canus, występującą na Islandii, Wyspach Brytyjskich i Półwyspie Skandynawskim po Morze Białe i zimującą w Eurhopie, Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie po Zatokę Perską. W naszym kraju mewy pospolite są liczne podczas przelotów (stada liczą niekiedy kilka tysięcy sztuk). Nielicznie gniazdują w środkowym biegu Wisły. Ptaki te również u nas zimują. Okresy najintensywniejszych przelotów przypadają na marzec-kwiecień (wiosenny) oraz na sierpień-listopad (jesienny). Mewy pospolite są objęte ochroną.

Mewa blada - Larus hyperboreus

Mewa blada należy do rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. W okresie lęgowym mewa blada występuje na skalistych i równinnych wybrzeżach morskich północnej Europy, Azji i Ameryki Północnej, porośniętych niską roślinnością tundrową. Po tym okresie przebywa w strefie przybrzeżnej morza, rzadko w głębi lądu.

U tych mew widoczne są różnice w ubarwieniu ptaków dorosłych i młodocianych. Dorosłe ptaki (samce i samice) są białe, o bladoszarym grzbiecie i skrzydłach z białymi końcami. Dziób jest żółty z czerwoną plamką na żuchwie, nogi - bladoróżowe. Żółta obrączka wokół oka odróżnia tę mewę od bardzo podobnej mewy polarnej (Larus glaucoides). Osobniki młodociane są białe z gęstym brązowawym deseniem, o nasadzie dzioba i nogach bladoróżowych oraz ciemnym końcu dzioba. Ubarwienie ptaków dorosłych młodzież osiąga w czwartym roku życia. Osobniki tego gatunku są bardzo różnej wielkości. Ich długość ciała waha się od 64 do 80 cm, rozpiętość skrzydeł od 145 do 160 cm, a ciężar wynosi 1,0-2,7 kg. Lot tego ptaka jest bardzo ociężały. Pożywieniem tej mewy są ryby, nie gardzi również padliną i odpadkami organicznymi. Dietę uzupełnia jagodami.

Mewa blada gnieździ się pojedynczo lub w małych koloniach. Gniazdo zakłada na półce skalnej, rzadziej - na płaskim wybrzeżu. Samica składa 2-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 26-30 dni. Młode zdolność do lotu uzyskują w wieku 40-50 dni. Mewy blade wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce mewa blada (z podgatunku Larus hyperboreus hyperboreus) należy do ptaków regularnie zalatujących. można ją spotkać na wybrzeżu bałtyku jesienią i zimą. Rzadko pojawia się w głębi lądu. Mewa blada jest pod ochroną.

Mewa cienkodzioba - Larus genei

Mewa cienkodzioba jest dużym ptakiem wodnym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje na obszarze od Senegalu i Mauretanii przez południową i wschodnią część Półwyspu Iberyjskiego, baseny mórz Śródziemnego i Czarnego, Azję Mniejszą i Bliski Wschód po Kazachstan, Afganistan, Pakistan i północno-zachodnie Indie. Zimuje w Afryce i w Zatoce Gwinejskiej. Zasiedla morskie wybrzeża oraz słone i słodkie jeziora w pasie stepów, a także delty rzek. Zimą chętnie przebywa na morskich wybrzeżach, jednak stroni od portów.

Grzbiet i wierzch skrzydeł tych mew są popielate, reszta ciała ma kolor biały. Końce lotek pierwszorzędowych są czarne; na końcach skrzydeł widnieją białe plamy. Mewy cienkodziobe mają żółte oczy; w sezonie godowym dziób i nogi przybierają barwę ciemnoczerwoną, a w okresie pozalęgowym dziób jest żółty. Ptaki te osiągają ługość ciała ok. 40-45 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 100-115 cm i wagę ok. 220-350 g. Żywią się głównie rybami, które łowią nurkując na głębokość do 1 m. Zjadają również bezkręgowce oraz pokarm roślinny.

Mewy cienkodziobe gnieżdżą się w koloniach na terenach otwartych. Przystępują do lęgów często w towarzystwie rybitw. Wyprowadzają 1 lęg w roku. Samica składa 2-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 21-28 dni. Pisklęta (zagniazdowniki) zdolne są do opuszczenia gniazda w wieku 2-3 dni, jednak zdolność do lotu uzyskują po ok. miesiącu.

W Polsce mewa cienkodzioba nie gnieździ się. Pojawia się u nas sporadycznie. Jest objęta ochroną.

Mewa delawarska - Larus delawarensis

Mewa delawarska jest dużym ptakiem wodnym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje na obszarze od południowej Alaski i północnych wybrzeży Zatoki Świętego Wawrzyńca po południowy Oregon, Kolorado i północną część Nowego Jorku. Zimuje na obszarze między Kolumbią Brytyjską, Wielkimi Jeziorami Północnoamerykańskimi a Maine. Zimuje też na obszarze od południowej Kalifornii i wybrzeży Zatoki Meksykańskiej po południowy Meksyk i Kubę. Pojawia się również na Hawajach, Bermudach, a ostatnio coraz częściej w Europie zachodniej w Irlandii i Wielkiej Brytanii, gdzie niektóre ptaki spędzają zimę. Gniazduje głównie nad jeziorami i rzekami oraz na wybrzeżach w Kanadzie i północnych stanów USA. Lubi piaszczyste wybrzeża o rzadkiej roślinności. Spotyka się ją również niekiedy na wybrzeżach kamienistych. Często zalatuje do portów.

U tych mew nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. U obu płci grzbiet i wierzch skrzydeł są srebrzysto szare, końcówki skrzydeł czarne z białymi plamami, reszta ciała jest biała. Nogi i oczy są żółte, a również żółty dziób ma czarną obrączkę. Młode ptaki (w pierwszym roku życia) są brązowe z ciemniejszym deseniem. Mają bardzo ciemne końcówki skrzydeł i koniec ogona. Upierzenie osobników dojrzałych uzyskują po trzech latach. Mewy te osiągają długość ciała ok. 40-55 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 120-130 cm i wagę ok. 300-700 g. Mewa ta jest wszystkożerna. łowi głównie kręgowce wodne i lądowe. W miastach zjada również różne odpadki organiczne.

Mewa delawarska przystępuje do lęgów w koloniach, często na wyspach. Gnieździ się głównie na ziemi, w pobliżu wody. Mewy gnieżdżące się nad jeziorami zakładają gniazda niekiedy na drzewach. W koloniach tych ptaków zdarzają się "trójkąty małżeńskie". Samiec kopuluje z dwiema samicami, poczym obie samice składają jaja do wspólnego gniazda. W takiej sytuacji cała trójka opiekuje się potomstwem. Samica składa zwykle 3 (może być ich 2-4) bladoniebieskie lub zielonkawe jaja, pokryte licznymi plamkami, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 20-31 dni. Pisklęta umieją latać w wieku ok. 5 tygodni. Mewy delawarskie wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce mewa delawarska nie przystępuje do lęgów. Sporadycznie pojawia się w naszym kraju. Należy do ptaków chronionych.

Mewa obrożna - Larus sabini

Mewa obrożna (Larus sabini, Xema sabini) należy do rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje w północnej Eurazji i Ameryce Północnej. Zimuje na południowym Pacyfiku i Atlantyku. Zasiedla brzegi mórz i jezior w strefie tundry. Poza okresem lęgowym przebywa na otwartym morzu.

U tych mew nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. U obu płci w szacie godowej grzbiet oraz barki są popielate, końce skrzydeł i krawędzie - czarne. Na wierzchu skrzydła znajduje się biały trójkąt. Głowa jest ciemnoszara, a na szyi widnieje czarna obroża. Reszta ciała jest biała. Nogi są ciemne, a również ciemny dziób ma żółtą końcówkę. W szacie spoczynkowej głowa staje się biała z wyjątkiem potylicy, która jest szara, na karku występuje ciemna półobroża. Mewy obrożne mają lekko wcięty ogon. Osiągają długość ciała ok. 30-35 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 80-85 cm i wagę ok. 140-225 g. Odżywiają się bezkręgowcami i kręgowcami lądowymi i wodnymi, które zbierają z powierzchni wody, chwytają na ziemi lub łowią w locie. Zjadają również jaja i pisklęta innych ptaków.

Mewy obrożne gnieżdżą się na ziemi w trawie lub mchu, w pobliżu wody. Przystępują do lęgów pojedynczo lub w małych koloniach. Gniazda zakładają często w towarzystwie rybitw popielatych (Sterna paradiseaea). Samica składa 2 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 24 dni.

Mewa obrożna nie przystępuje w Polsce do lęgów. Pojawia się u nas sporadycznie. Objęta jest ochroną.

Mewa polarna - Larus glaucoides

Mewa polarna jest dużym ptakiem wodnym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się 2 podgatunki. Podgatunek Larus glaucoides glaucoides występujący na Grenlandii zimuje na północnym Atlantyku. Podgatunek ten pojawia się w Polsce sporadycznie. Drugi podgatunek - mewa śnieżna (Larus glaucoides kumlieni) - występuje w południowej Europie i Azji południowo-zachodniej oraz wschodniej Kanadzie, zimuje w basenie Morza Śródziemnego i Kaspijskiego oraz na Atlantyku. Mewa polarna zasiedla morskie wybrzeża, zapuszczając się niekiedy w głąb lądu. Zimą przebywa na pełnym morzu, rzadziej nad brzegami rzek i jezior.

Osobniki dojrzałe (samce i samice) są białe, z białymi końcami skrzydeł. Grzbiet i skrzydła są bladopopielate. Na żółtym dziobie widnieje czerwona plamka, nogi mają barwę różową. U mewy polarnej wokół oka w okresie godowym występuje czerwona obrączka, co pozwala ją odróżnić od mewy bladej (Larus hyperboreus). Osobniki młodociane w pierwszym roku życia mają upierzenie szarobrązowe z ciemnymi plamkami, różowe nogi i czarny dziób z różową nasadą. Wygląd ptaków dorosłych młodzież uzyskuje w czwartym roku życia. Mewa polarna osiąga długość ciała ok. 50-66 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 115-140 cm i wagę ok. 820-1100 g. Odżywia się bezkręgowcami i drobnymi kręgowcami chwytanymi na lądzie oraz łowionymi w wodzie. Nie gardzi również odpadkami organicznymi, a dietę uzupełnia pokarmem roślinnym.

Mewy polarne gnieżdżą się w niewielkich koloniach. Swoje gniazda zakładają na klifach. Wyprowadzają 1 lęg w roku. Samica składa 1-3 szarobrązowe jaja, pokryte ciemnymi plamkami, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 28-30 dni. Pisklęta zdolność do lotu uzyskują po 35-40 dniach życia.

W Polsce mewa polarna nie gnieździ się. Pojawia się u nas sporadycznie. Objęta jest ochroną.

Mewa różowa - Rhodostethia rosea

Mewa różowa jest średnim ptakiem wodnym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje w północnej Eurazji i w północnej części Ameryki Północnej. Zasiedla otwarte wody Arktyki, wybrzeża morskie i ujścia rzek. Zimą może przenosić się nieco bardziej na południe obszaru występowania.

U tych mew nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W szacie godowej wierzch ciała jest jasnopopielaty, na szyi widnieje czarna obroża, głowa i klinowaty ogon są białe, brzuch i pierś - różowa. Dziób mew różowych jest ciemny, a nogi czerwone. W szacie spoczynkowej obroża na szyi, pierś i brzuch stają się białe. Mewy te osiągają długość ciała ok. 30-35 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 80-90 cm i wagę ok. 180-190 g. Odżywiają się planktonem, drobnymi rybami i owadami.

Mewy różowe gnieżdżą się w bagnistych ujściach arktycznych rzek. Wyprowadzają 1 lęg w roku. W naziemnym gnieździe samica składa 2-3 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 21 dni. Samce siedzą na jajach głównie w dzień, a samice - w nocy. Pisklęta opuszczają gniazdo po 20 dniach.

W Polsce mewa różowa nie przystępuje do lęgów. Pojawia się u nas sporadycznie. Objęta jest ochroną.

Mewa modrodzioba - Pagophila eburnea

Mewa modrodzioba (mewa czarnonoga, mewa biała) jest ptakiem wędrownym z rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występującym na północnych wybrzeżach Eurazji i Ameryki Północnej. Gnieździ się na Grenlandii, Ziemi Baffina, Wyspach Królowej Elżbiety, Ziemi Franciszka Józefa, Nowej Ziemi oraz na wybrzeżach innych arktycznych wysp. Zasiedla skaliste wybrzeża morskie oraz pokryte lodem pływającym obszary mórz. Na zimę może przenosić się nieco na południe obszaru występowania.

Obie płci ubarwione są podobnie: Niemal w całości białe, na piersi widoczny różowy nalot, dziób niebieski z żółtym końcem, nogi czarne. Mewy te osiągają długość ciała ok. 40-43 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 94-120 cm i wagę ok. 445-690 g. Żywią się drobnymi zwierzętami, padliną, kałem fok i niedźwiedzi polarnych.

Mewy modrodziobe gnieżdżą się na skalistych wybrzeżach morskich i klifach, często w pobliżu śniegu. Tworzą luźne kolonie. Naziemne gniazdo zbudowane jest z mchów, porostów, wodorostów i innego dostępnego materiału. Samica składa 1-3cieliste, plamkowane jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 25 dni. Pisklęta uzyskują samodzielność po trzech tygodniach. Mewy te wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce mewa modrodzioba nie gnieździ się. Pojawia się u nas sporadycznie. Objęta jest ochroną.

Mewa trójpalczasta - Rissa tridactyla

Mewa trójpalczasta należy do rodziny mew (Laridae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). W obrębie tego gatunku wyróżnia się 2 podgatunki. W okresie lęgowym występuje na skalistych i równinnych wybrzeżach morskich północnej Europy, Azji i Ameryki Północnej, porośniętych niską roślinnością tundrową. Po tym okresie przebywa w strefie przybrzeżnej morza, rzadko w głębi lądu. Zimuje na obszarze od Morza Sargassowego po zachodnią Afrykę i na południe od Morza Wschodniochińskiego po północno-zachodni Meksyk.

U tych mew nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. Grzbiet i skrzydła są popielate, końce skrzydeł i nogi czarne, a dziób żółtozielonkawy. Na końcach skrzydeł brak jest białych plamek (tzw. perełek), charakterystycznych dla innych gatunków mew. Osobniki młodociane mają na karku czarną półobrożę, a na skrzydłach ciemne plamy. Młode ptaki uzyskują upierzenie właściwe dla ptaków dorosłych w trzecim roku życia. Mewa trójpalczasta osiąga długość ciała ok. 40 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 100 cm i wagę 300-525 g. Nazwa tego gatunku podkreśla ważną cechę odróżniającą go od innych mew - brak czwartego, tylnego palca. Pożywieniem tej mewy są drobne ryby i bezkręgowce morskie.

Mewa trójpalczasta gniazduje zazwyczaj na skalnych klifach w dużych koloniach. Wyprowadza 1 lęg w roku. Samica składa 2 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 24-28 dni. Pisklęta uzyskują samodzielność po czterech tygodniach.

W Polsce pojawia się mewa trójpalczasta z podgatunku Rissa tridactyla tridactyla, która występuje na obszarze od atlantyckich wybrzeży Kanady i północnego USA przez Grenlandię, zachodnią i północną Europę po Nową Ziemię, a zimuje na obszarze od Morza Sargassowego po zachodnią Afrykę. W naszym kraju mewa ta spotykana jest rzadko podczas przelotów na terenie całego kraju. Jednak najczęściej można ją obserwować na wybrzeżu Bałtyku. Ptaki te również u nas zimują. Mewy trójpalczaste są pod ochroną.