przy otwarciu strony zajęczał wydrzyk tęposterny
|
Wydrzyki, rodzina dużych i średnich ptaków morskich z rzędu siewkowych (Charadriiformes), obejmuje tylko kilka gatunków. Występują na wybrzeżach wszystkich kontynentów oraz na wszystkich oceanach świata. Osiągają długość ok. 40-60 cm. Mają silną budowę ciała, a palce ich nóg są spięte błoną pławną. Charakteryzują się silnym, hakowatym dziobem i wąskimi, ostro zakończonymi, długimi skrzydłami. Ich ogon jest widlasto rozdwojony, a u niektórych gatunków ze środka ogona wystają długie sterówki. Dymorfizm płciowy i sezonowy jest słabo zaznaczony. Upierzenie wydrzyki mają szare z jaśniejszymi fragmentami. Wydrzyki odżywiają się rybami, skorupiakami, drobnymi ssakami, jajami innych gatunków ptaków morskich i ich pisklętami oraz padliną. Pary wydrzyków łączą się na całe życie. Samica składa 2 jaja, które wysiaduje wspólnie z samcem przez ok. 30 dni. Młode usamodzielniają się po 45-55 dniach. |
Wydrzyk wielki (skua), wędrowny ptak morski z rodziny wydrzykowatych (Stercorariidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), gnieździ się na Antarktyce, na Islandii, w Norwegii oraz w północnej szkocji. Zamieszkuje głównie wybrzeża morskie. Zimuje na Atlantyku.
Wydrzyk wielki osiąga długość ciała ok. 50-58 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 125-140 cm i ciężar 1000-1400 g. Ptaki dorosłe mają czarną czapeczkę na głowie, białą plamę na skrzydle, a ciało pokryte brązowymi smugami. Wydrzyki wielkie żywią się głównie rybami zrabowanymi innym ptakom oraz pisklętami ptaków morskich. Gdy wydrzyk wielki zauważy, że jakiś ptak (mewa, rybitwa, głuptak itp.) coś złowi, tak długo za nim lata, wrzeszczy, łapie za skrzydła, skubie swoim mocnym dziobem, że zdesperowany ptak w końcu wypuszcza swój łup. Mewy próbują uciec przed rabusiami, ale nie są tak dobrymi lotnikami jak wydrzyki wielkie, więc ucieczka kończy się zazwyczaj niepowodzeniem.
Wydrzyki wielkie gniazdują na skalistych wyspach lub na przybrzeżnych wrzosowiskach. Samica składa 2 jaja. Wydrzyki wielkie odważnie bronią swoich gniazd przed napastnikami. Mogą zaatakować nawet człowieka.
W Polsce wydrzyka wielkiego można obserwować w czasie przelotów. Gatunek ten objęty jest ochroną.
| posłuchaj | typ pliku | rozmiar |
|---|---|---|
| wydrzyk wielki- przykład 1 | wav | 13 kb |
| wydrzyk wielki - przykład 2 | mp3 | 67 kb |
Wydrzyk długoogonowy (długosterny), wędrowny ptak z rodziny wydrzykowatych (Stercorariidae) rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w dwóch podgatunkach: Stercorarius longicaudus longicaudus oraz Stercorarius longicaudus pallescens. Wydrzyki gnieżdżą się w tundrze i lasotundrze, przy czym podgatunek S. l. longicaudus przystępuje do lęgów na arktycznych i subarktycznych wyżynach Skandynawii i Rosji, a S. l. pallescens gniazduje na Grenlandii, na Syberii oraz w Ameryce Północnej. Obydwa podgatunki wydrzyków długoogonowych zimują na południowym Atlantyku i południowym Pacyfiku, na wybrzeżach Ameryki Południowej i południowej Afryki.
Jest to najmniejszy z wydrzyków, o bardzo długim ogonie, osiągającym długość ciała ok. 55 cm (z ok. 20-centymetrowymi centralnymi piórami ogona włącznie), rozpiętość skrzydeł 105-110 cm i ciężar ok. 220-440 g. Dorosłe ptaki mają szary grzbiet, czarną czapeczkę na głowie i ciemne lotki pierwszorzędowe, nie mają białej plamy na skrzydle. Wydrzyki długoogonowe polują latem w tundrze na lemingi, a kiedy ich jest mało, zjadają ryjówki, małe ptaki, owady i inne bezkręgowce oraz jagody. Zimą żywią się rybami.
W czerwcu, w gnieździe bez wyściółki, samica składa 2 jaja, które są wysiadywane przez 24 dni. Pisklęta pokryte są szarobrązowym puchem. opuszczają gniazdo w 2 dni po wykluciu. Dojrzałość płciową osiągają w czwartym roku życia.
W Polsce rzadko można spotkać osobniki młode, zalatujące jesienią. Wydrzyki długoogonowe są pod ochroną.
| posłuchaj | typ pliku | rozmiar |
|---|---|---|
| Wydrzyk długoogonowy | wav | 13 kb |
| Wydrzyk długoogonowy (długosterny) | mp3 | 193 kb |
Wydrzyk pasożytny (ostrosterny), ptak z rodziny wydrzykowatych (Stercorariidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), zamieszkuje wybrzeża mórz i tundrę północnych rejonów Eurazji i Ameryki Północnej. Zimuje na oceanach półkuli południowej. Zimą wydrzyki chętnie przebywają na wybrzeżach wśród innych ptaków morskich, szczególnie wśród rybitw i małych mew, którym łatwo mogą rabować pokarm.
Wydrzyki pasożytne występują w dwóch odmianach barwnych: jasnej (głównie populacje gnieżdżące się w północnych rejonach) oraz ciemnej (populacje gnieżdżące się w południowych rejonach występowania). W odmianie jasnej ptaki dorosłe mają brązowy grzbiet, głównie biały spód, ciemne lotki pierwszorzędowe, białą plamę na skrzydle, żółtawo-białą szyję i głowę oraz czarną czapeczkę na głowie. W odmianie ciemnej dorosłe osobniki są ciemnobrązowe. Wyróżnia się również niekiedy odmianę pośrednią, podobną do odmiany ciemnej, z nieco jaśniejszym spodem ciała, szyją i głową. Wszystkie odmiany barwne mają białą plamę na skrzydle. Wydrzyk pasożytny osiąga długość ciała 47-54 cm (wraz z centralnymi piórami ogona, które mogą mieć długość ok. 7 cm), rozpiętość skrzydeł ok. 110-125 cm i ciężar 330-600 g. Wydrzyki te w miejscu gniazdowania polują na ptaki, lemingi i inne gryzonie, zjadają też jaja ptaków i owady, a te, które gnieżdżą się na wybrzeżach, kradną mewom i innym ptakom morskim upolowane przez nie ryby.
Wydrzyki pasożytne gnieżdżą się w tundrze, na przybrzeżnych wrzosowiskach i na trawiastych obszarach. Odważnie bronią swoich gniazd przed intruzami. Mogą zaatakować również człowieka. W gnieździe bez wyściółki samica składa zwykle 2 jaja, które są wysiadywane przez 26 dni. Pisklęta są pokryte ciemnobrązowym puchem. Opuszczają gniazdo w 2 dni po wykluciu. Dojrzałość płciową osiągają w trzecim roku życia.
W Polsce wydrzyka pasożytnego spotkać można w czasie przelotów (IV-V i VIII-IX) zarówno na wybrzeżu, jak i w głębi kraju. Gatunek ten jest pod ochroną.
| posłuchaj | typ pliku | rozmiar |
|---|---|---|
| wydrzyk pasożytny1 | wav | 11 kb |
| wydrzyk pasożytny2 | wav | 16 kb |
| Wydrzyk pasożytny (ostrosterny) | mp3 | 63 kb |
Wydrzyk tęposterny (żółtoszyi), wędrowny ptak morski z rodziny wydrzykowatych (Stercorariidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes) występuje na dalekiej północy w Eurazji oraz w Ameryce północnej. Gnieździ się w tundrze oraz na skalistych wyspach, a na zimę przenosi się na oceany do tropikalnych stref klimatycznych, docierając do Kalifornii, Afryki i Japonii.
Ptaki te z wyglądu są bardzo podobne do wydrzyków pasożytnych (Stercorarius parasiticus). Tak jak u wydrzyków pasożytnych występuje tu odmiana barwna jasna , ciemna i pośrednia. Również u tych wydrzyków występuje biała plama na skrzydle. Wydrzyk żółtoszyi osiąga długość ciała ok. 45 cm (bez centralnych piór ogona, których długość może dochodzić do 10 cm), rozpiętość skrzydeł ok. 125-140 cm i ciężar 460-750 g. W tundrze wydrzyki żółtoszyje polują na lemingi i inne gryzonie, na młode ptaki, zjadają też ptasie jaja, nie gardzą również padliną, a te wydrzyki, które gnieżdżą się na wybrzeżach, okradają inne morskie ptaki (rybitwy, mewy a nawet głuptaki) z ich zdobyczy. Zimą żywią się głównie rybami nierzadko odebranymi innym ptakom morskim; polują też na małe ptaki i jedzą również padlinę.
Tak jak inne wydrzyki wydrzyk żółtoszyi zaciekle broni swojego gniazda przed drapieżnikami. Może zaatakować nawet człowieka. W czerwcu, w gnieździe bez wyściółki samica składa 2 jaja, które są wysiadywane przez 26 dni. Pisklęta są pokryte ciemnym, szarobrązowym puchem. Dojrzałość płciową osiągają w trzecim roku życia.
W Polsce wydrzyk żółtoszyi obserwowany jest rzadko, głównie na wybrzeżu. Należy do gatunków chronionych.
| posłuchaj | typ pliku | rozmiar |
|---|---|---|
| wydrzyk tęposterny (żółtoszyi) | wav | 12 kb |