Hoacyn, kośnik czubaty (Opisthocomus hoazin) jest jedynym gatunkiem ptaka z rodziny hoacynów (Opisthocomidae) z rzędu hoacynów (Opisthocomiformes). Gatunek ten był niegdyś zaliczany do rzędu kukułkowych (Cuculiformes), do grzebiących (Galliformes), do turaków, a nawet do gołębi. Obecnie hoacyn jest raczej wiązany z kariamami (Cariamidae).
Hoacyny występują w Ameryce Południowej, w dorzeczu Amazonki. Zamieszkują zadrzewione rozlewiska rzek, zarośla mangrowe oraz brzegi jezior i strumieni, a także bagna słodkowodne.
Dorosłe hoacyny osiągają ok. 60-65 cm długości i ważą do 810 g. Mają wydłużoną sylwetkę ciała, mocne, krótkie nogi zaopatrzone w silne pazury oraz stosunkowo małą głowę z masywnym dziobem. Głowa ozdobiona jest rozwichrzonym czubem utworzonym z długich, włosowatych, rudych piór. Ogon jest długi, zawiera 10 luźno ułożonych piór. Ptaki te mają również niebieską skórę, tworzącą maskę z przodu głowy i czerwone oczy. Ich stopy mają 3 palce skierowane do przodu a 1 do tyłu. Ubarwienie jest z wierzchu brązowawe z białymi plamkami, a od spodu - czerwonawo-żółte do rdzawego.
Hoacyny odznaczają się niespotykaną dziś w świecie ptaków budową przednich kończyn (skrzydeł) - pierwszy i drugi palec są zaopatrzone w mocne pazury poruszane specjalnymi mięśniami. Pod tym względem hoacyny przypominają wymarłego ptakojaszczura, archaeopteryksa. Pazury te, w połączeniu ze stopami i dziobem pozwalają na szybkie przemieszczanie się w gęstwinie gałęzi. Cecha ta (atawizm nawiązujący do mezozoicznych przodków) zanika w miarę dorastania i u dorosłych ptaków już nie występuje. Inną, unikatową wśród ptaków cechą jest system trawienny. Wstępne trawienie odbywa się w dużym, dwuczęściowym wolu, sięgającym wewnątrz ciała aż po grzebień mostka. Rozrośnięte wole jest tak duże, że mięśnie związane z lataniem oraz grzebień mostka zostają przemieszczone, co znacząco wpływa na osłabienie zdolności lotu - hoacyny są słabymi lotnikami. W wolu znajdują się bakterie wytwarzające odpowiednie enzymy, rozkładające ściany komórkowe liści na prostsze, łatwo przyswajalne związki. Od czasu do czasu bakterie przedostają się do żołądka i wtedy same stają się pokarmem dla hoacynów. Ponieważ znaczna część trawienia odbywa się w wolu, żołądek mięśniowy, w którym odbywa się trawienie zasadnicze, jest słabiej rozwinięty. Trawienie trwa wiele godzin, więc hoacyny dużą część czasu spędzają, odpoczywając na gałęziach.
Źródłem pożywienia tych ptaków są w pierwszym rzędzie liście (zwłaszcza młode), a następnie kwiaty i owoce. Hoacyny prowadzą nadrzewny tryb życia. Są ptakami hałaśliwymi i niezbyt ostrożnymi. Żyją w gromadach zwykle do 20 osobników (w grupie może być od 10 do 50 ptaków). Ponieważ ich dieta zawiera liście z dużą ilością olejków eterycznych, które są trawione przez enzymy bakteryjne w wolu, więc zbliżanie się do ptaków może być przykre, gdyż wydzielają one woń zgnilizny. Zapach ten sprawia, że tubylcy niechętnie polują na te ptaki. Hoacyny mają silny instynkt terytorialny, zwłaszcza podczas okresu rozrodczego. Obydwoje partnerzy zaciekle bronią własnego terytorium. Zdenerwowane wtargnięciem intruza ptaki najpierw głośno krzyczą i przyjmują groźną postawę.
Hoacyny gnieżdżą się kolonijnie wśród gałęzi. Okres rozrodczy przypada na porę deszczową. Gniazdo, luźno splecione z gałązek, umieszczone jest zwykle na wysokości 1,5-4,5 m nad powierzchnią wody, przy czym oboje partnerzy uczestniczą w jego budowie. Samica składa 2-4 jaja, które są wysiadywane przez 32 dni. Jaja są żółtawe, poznaczone różowymi lub brązowymi plamkami. Młode wykluwają się nagie, lecz wkrótce po urodzeniu wykształcają warstwę czarnego puchu. Obydwoje rodzice troszczą się o potomstwo, karmiąc je pożywieniem zwracanym z wola. Pokarm przeznaczony dla piskląt ma konsystencję lepkiej papki, jest częściowo strawiony i zawiera dużą ilość bakterii wytwarzających odpowiednie enzymy trawienne. W kilka dni po wykluciu młode ptaki mogą opuszczać gniazdo. W chwili zagrożenia (gdy pojawi się drapieżnik taki jak np. małpa, jastrząb lub wąż) pisklęta starają się ukryć poza gniazdem, wspinając się po konarach drzew poza zasięg drapieżnika. Jeśli ucieczka na drzewo jest niemożliwa, wypadają z gniazda do wody i pływają pod powierzchnią. Gdy niebezpieczeństwo minie, wspinają się wytrwale z powrotem do gniazda przy użyciu słabych jeszcze palców nóg, lekko zakrzywionych dziobów oraz pazurów na skrzydłach. Młode bardzo dobrze pływają, w przeciwieństwie do ptaków dorosłych, które pływać nie potrafią. Pisklęta pozostają w gnieździe zwykle przez 2-3 tygodnie. Ponieważ hoacyny są słabymi lotnikami, więc młode ptaki potrafią latać dopiero po ok. 70 dniach. Wtedy też zanikają pazury na ich skrzydłach. Dojrzałość płciową młode osiągają po roku życia. Ponieważ dogodne wodne siedliska mogą być rzadkie, więc młode ptaki mogą żyć na terenie rodziców przez kilka lat. W tym czasie pomagają dorosłym w wychowywaniu piskląt oraz aktywnie bronią terytorium.