Jest to rodzina ptaków należących do rzędu siewkowych (Charadriiformes), zawierająca 6 rodzajów i 8 gatunków. Według nowszej klasyfikacji długoszpony zalicza się do tego samego podrzędu siewkowców (Charadrii), co bekasy, brodźce, siewki i biegusy - niewielkie, długonogie ptaki bytujące w pobliżu wody. Ponieważ długoszpony wyglądem zewnętrznym i zachowaniem przypominają nieco chruściele (Rallidae), więc niektórzy badacze sądzili, że długoszpony są blisko spokrewnione z żurawiowymi (Gruiformes). Obecnie wiadomo, że długoszpony nie są spokrewnione z żurawiowymi, a rozdzielenie obydwu rzędów: żurawiowych (Gruiformes) i siewkowych (Charadriiformes) nastąpiło w późnej kredzie.
Długoszpony są szeroko rozpowszechnione na tropikalnych obszarach Południowej i Środkowej Ameryki, Afryki, południowej Azji, Australii, na Madagaskarze oraz pacyficznych wyspach. Najbardziej rozpowszechnionym w Ameryce gatunkiem długoszpona jest długoszpon żółtoczelny (Jacana spinosa), w obrębie którego wyróżnia się 9 podgatunków. Występuje on od Meksyku po Argentynę; czasami można go spotkać w południowym Teksasie. W Ameryce Środkowej, od Panamy po Argentynę, występuje również długoszpon krasnoczelny (Jacana jacana). Na południu Sachary (w Afryce) występują 3 gatunki: długoszpon mały (Microparra capensis), długoszpon afrykański (Actophilornis africanus) i długoszpon madagaskarski (Actophilornis albinucha). W Azji żyją 3 gatunki. Długoszpon chiński (Hydrophasianus chirurgus) gniazdujący w Chinach i Afganistanie, ma długi ogon, białe lotki i złocistą przepaskę na szyi. Długoszpon koralowy (Irediparra gallinacea) występuje w trzech podgatunkach od Borneo po Australię. Trzecim gatunkiem szeroko rozpowszechnionym w Azji jest długoszpon białobrewy (Metopidius indicus).
Długoszpony do życia potrzebują wody i grubego kobierca wodnej roślinności. Roślinność wodna daje ptakom schronienie, pożywienie oraz materiał do budowy gniazd. Ulubionym siedliskiem długoszponów są bagna słodkowodne. Można je jednak obserwować również na zalanych pastwiskach, na polach ryżowych lub, czasami, na wynurzonej roślinności bagiennej. Długoszpony można spotkać na wysokościach od poziomu morza do 2,400 m n.p.m. Jednak najczęściej długoszpony bytują na nizinnych stawach i bagnach z otwartym widokiem na wodę; nie spotyka się ich w obszarach zalesionych.
Długoszpony są małymi do średniej wielkości ptakami. Osiągają długość ciała 15-58 cm (dla samic), 15-39 cm (dla samców) oraz wagę 40-275 g (dla samic) i 40-137 g (dla samców). Ogólnie można powiedzieć, że samice są cięższe od samców o ok. 60%. Największym ptakiem z tej rodziny jest długoszpon chiński (Hydrophasianus chirurgus) o długości 28-31 cm, a najmniejszym - długoszpon mały (Microparra capensis) o długości 15,2 cm. Długoszpony mają długie, smukłe szyje. Ze wszystkich ptaków wodnych mają najdłuższe palce stóp i pazury, dochodzące u niektórych gatunków do 10,2 cm długości. Dzięki tak wyposażonym stopom długoszpony z łatwością chodzą, skaczą i balansują na liściach wodnej roślinności, szukając pożywienia, zbierając materiał do budowy gniazda oraz uciekając przed drapieżnikami. W chwilach zagrożenia potrafią również pływać pod wodą lub trwać nieruchomo pod powierzchnią przez dłuższy czas, wystawiając nad wodę jedynie koniec dzioba. U niektórych gatunków na kościach nadgarstka znajduje się kostna, pokryta rogową substancją ostroga, której ptaki używają do walki z rywalami lub drapieżnikami. Długoszpony mają głównie czarne lub rude upierzenie oraz kontrastowo ubarwione lotki. Aby przestraszyć drapieżnika, ptaki gwałtownie rozkładają skrzydła i "błyskają" kolorami lotek. Barwa lotek jest oczywiście uzależniona od gatunku. Na przykład długoszpon chiński ma białe lotki, a długoszpon żółtoczelny - jaskrawożółte. Wiele gatunków ma również inne barwne elementy. Na przykład Długoszpon madagaskarski (Actophilornis albinucha) ma czarny przód głowy i szyi, a tył tych partii ma biały, ma też złotą pierś. Długoszpon żółtoczelny (Jacana spinosa) i długoszpon krasnoczelny (Jacana jacana) mają żółte dzioby. Wiele gatunków ma barwne tarcze na czołach, które są nagimi, mięsistymi obszarami, ciągnącymi się od nasady dzioba aż po czubek głowy. U wielu gatunków tarcze są czerwone, a na przykład u długoszpona afrykańskiego (Actophilornis africanus) i madagaskarskiego (Actophilornis albinucha) tarcze są jasnoniebieskie. Samce i samice są podobnie ubarwione. Długoszpon chiński (Hydrophasianus chirurgus) jest jedynym gatunkiem, którego godowe upierzenie różni się od spoczynkowego - w sezonie godowym ptakom wydłużają się znacznie pióra ogona, które w szacie spoczynkowej zanikają. Większość gatunków traci wszystkie lotki prawie jednocześnie w czasie dorocznej wymiany piór, co chwilowo pozbawia je zdolności lotu. Młode ptaki są z wierzchu brązowe, a od spodu białe, a wygląd osobników dorosłych uzyskują dopiero po roku. Świeżo wypierzone młode ptaki mają początkowo mniejsze tarcze na czołach.
Długoszpony nie mają miło brzmiącego głosu. Są jednak ptakami hałaśliwymi zwłaszcza w czasie sezonu godowego. Samce i samice odzywają się podobnymi głosami, jednak samce odzywają się częściej niż samice.
Wkrótce po wykluciu długoszpony umieją pływać i nurkować. Zdolność ta pomaga uniknąć drapieżników młodym, jeszcze nieopierzonym ptakom, jak również dorosłym, które podczas pierzenia straciły zdolność latania. Długoszpony są trudne do zauważenia, ponieważ dorosłe ptaki oraz ich pisklęta bardzo umiejętnie ukrywają się w roślinności wodnej. Długoszpony spotykane są w parach lub w grupach. W okresie nielęgowym mogą tworzyć duże stada.
U ptaków tych panuje poliandria. Tylko u długoszpona małego (Microparra capensis) występują związki monogamiczne. W poliandrii każda samica łączy się z jednym do czterech (niekiedy więcej) samców i aktywnie broni każdego samca wraz z jego rewirem. Samica długoszpona chińskiego (Hydrophasianus chirurgus) może mieć do 10 samców. Samotne samice często atakują samice dominujące w celu zagarnięcia ich terytoriów. Kiedy atak zakończy się sukcesem, nowa samica może zabić pisklęta poprzedniej pary i zawładnąć zdobytym samcem. Samce i samice współpracują w obronie terytorium. Jeśli drapieżnik lub obca samica wtargnie w granice terytorium pary długoszponów, samiec siedzący w tym czasie na gnieździe głośno przywołuje samicę. Na ten sygnał samica przybywa i przepędza intruza. Konflikt zwykle zaczyna się pokazem siły: samica rozpościera skrzydła tak, aby ukazać znajdujące się na nich ostrogi. Gdy intruz mimo to się zbliży, samica uderza go ostrogami lub kłuje dziobem.
Samce dysponują całym zestawem sygnałów ostrzegających potomstwo przed niebezpieczeństwem. Po usłyszeniu jednego z takich sygnałów pisklęta gromadzą się w pobliżu samca, a on nakrywa je własnymi skrzydłami lub przynagla je do ukrycia się pod roślinami wodnymi. Pisklęta wielu gatunków długoszponów mają specjalne otwory oddechowe na końcu dzioba. W razie niebezpieczeństwa pisklęta nurkują, wystawiając z wody jedynie koniec dzioba. Gdy samiec da znać, że niebezpieczeństwo minęło, wychodzą z ukrycia. Takie zachowanie zaobserwowano u długoszpona żółtoczelnego, krasnoczelnego oraz u długoszpona chińskiego. Aby odciągnąć uwagę drapieżnika od piskląt, samiec może czasem udawać, że ma złamane skrzydło.
Długoszpony są ptakami raczej osiadłymi. Jednak długoszpon chiński jest częściowo wędrowny. Ptaki z tej rodziny świetnie pływają i nurkują, ale są raczej słabymi lotnikami. Latają zwykle na krótkich dystansach. Długoszpony mogą pozostawać na jednym miejscu tak długo, dopóki starcza żywności i materiału na gniazdo. Kiedy w porze suchej wodne siedlisko zaczyna wysychać ptaki mogą przenieść się na miejsce zasobniejsze w wodną roślinność.
Głuwnym pożywieniem długoszponów są owady i ich larwy, których ptaki z opuszczonymi głowami poszukują wśród wodnych roślin. Do odwracania liści, pod którymi mogą ukrywać się smaczne kąski, używają dziobów i niezwykle długich palców. Długoszpony zjadają również robaki, ślimaki, mięczaki i małe kraby. Wydaje się, że ptaki chętniej jedzą organizmy pływające niż owady latające. Długoszpony jedzą czasami małe ryby. Zaobserwowano, że w rzadkich przypadkach długoszpony afrykańskie (Actophilornis africanus) stają na grzbietach hipopotamów lub kapibar i czyszczą je z kleszczy i innych pasożytów. Oprócz organizmów zwierzęcych ptaki te wybierają dziobami nasiona spomiędzy włóknistych korzenie lilii wodnych lub innych roślin. Jedynie samiec jest odpowiedzialny za wyżywienie piskląt. Samica pomaga w budowie gniazda oraz zajmuje się jego obroną.
Sezon rozrodczy u długoszponów przypada na porę deszczową. Najpierw samica rozpoczyna zaloty, a samiec - budowę kilku gniazd. Samica wybiera jedno, w którym będzie składać jaja, a jeśli żadne się jej nie spodoba, może na terytorium samca wybrać sobie odpowiednie miejsce, w którym samiec będzie musiał zbudować nowe gniazdo. Gniazdo jest platformą ułożoną z liści roślin wodnych i innego materiału roślinnego na pływającej roślinności. Samica rozpoczyna zaloty, gdy upatrzy sobie odpowiedniego samca. Podczas zalotów obydwoje partnerzy machają skrzydłami i krzyczą do siebie. Gdy samica opanowuje terytorium innej samicy, zaznacza swoje zwycięstwo nad nią przez dziobanie w szyję i grzbiet samca należącego do pokonanej rywalki. Samiec sygnalizuje swoją uległość nowej władczyni przez przykucanie i spuszczanie głowy. Wysiadywaniem jaj zajmuje się tylko samiec, samica w tym czasie broni gniazda i ewentualnie szuka nowych samców. Samica związana z kilkoma samcami składa jaja w czasie jednego lęgu do gniazd podległych jej samców. W takiej sytuacji może się zdarzyć, że w gnieździe samca nie ma ani jednego jaja, z którego wykluje się jego potomek; samiec może nie być ojcem żadnego pisklęcia. W jednym lęgu samica składa zwykle 4 małe jaja, które są wysiadywane tylko przez samca przez 22-28 dni. Jaja są brązowe z ciemniejszymi plamkami, układającymi się w rysunek, który może być inny na każdym jaju. W dodatku jaja są błyszczące, co pozwala upodobnić skorupki do błyszczącej powierzchni liści roślin wodnych. Aby jaja były lepiej ogrzewane, na piersi samca znajduje się obszar lepiej ukrwionej skóry. Gdy jajom zagraża jakieś niebezpieczeństwo (np. powódź), samiec może je przenieść pod skrzydłami do nowego gniazda. Po wykluciu się piskląt samiec długoszpona chińskiego (Hydrophasianus indicus) oraz żółtoczelnego (Jacana spinosa) chwyta w dziób puste skorupki, odlatuje kilka metrów od gniazda i dopiero tam je porzuca. Takie zachowanie ma chronić gniazdo przed drapieżnikami. Jeśli jaja lub pisklęta znajdujące się pod opieką jakiegoś samca zostaną zniszczone, wówczas samica może znieść nowe jaja ale już w gnieździe innego samca.
Pisklęta (zagniazdowniki) po wykluciu pokryte są puchowymi piórkami, których prążkowanie dobrze maskuje je w otoczeniu. Pisklęta mają, podobnie jak ptaki dorosłe, duże stopy. Wkrótce po wykluciu samiec uczy swoich podopiecznych, jak zdobywać pokarm ukryty pod liśćmi wodnych roślin. Gdy wychowankowie się zmęczą lub zmarzną, samiec zbiera je koło siebie na liściach roślin wodnych lub na nieco twardszej ziemi, lekko rozstawia i ugina nogi, unosi nieco skrzydła i ogrzewa pisklęta, które tulą się do niego; takich przerw trwających 5-10 minut może być 2-3 w ciągu godziny - podobną sytuację zaobserwowano u długoszpona chińskiego. Samiec tego gatunku może przenosić swoje potomstwo między tułowiem a skrzydłami tak, że nogi piskląt zwisają swobodnie. Aby łatwiej yło przenosić pisklęta pod skrzydłami, kość promieniowa skrzydła samca może być zakrzywiona, guzowata lub zgrubiała. Młode ptaki pozostają pod opieką samca przez 40-70 dni.
Pomimo czułej troski o potomstwo ze strony samca i zaciekłej obrony gniazda przez samicę, ponad 50% piskląt ginie, a z tych które przeżyją, mniej niż 50% osiągnie dojrzałość płciową. U niektórych gatunków, np. u długoszpona afrykańskiego, wiek dojrzały osiąga zaledwie 10% piskląt. Najpospolitszym drapieżnikiem zagrażającym długoszponom jest (w Ameryce) sułtanka amerykańska z rodziny chruścieli (Rallidae), która okrada gniazda z jaj. Długoszpony muszą się również strzec węży wodnych, wydr i żółwi. Groźne są również powodzie, ponieważ przybierająca woda zalewa gniazda. Wydaje się, że niektóre pestycydy mogą wpływać na zmniejszenie się liczby jaj składanych przez samice.