Dzioborożce to rodzina egzotycznych ptaków (spokrewnionych z dudkami, żołnami i zimorodkami) z rzędu kraskowych (Coraciformes), obejmująca 11 rodzajów i ok. 50 gatunków, z czego 9 to gatunki endemiczne w południowej Afryce. Niektórzy ornitolodzy klasyfikują tę grupę jako odrębny rząd o nazwie Bucerotiformes. Nazwa "Bucerotidae" pochodzi od greckiego "buceros", oznaczającego "róg krowy". Nazwa ta odzwierciedla zakrzywienie w dół dzioba na kształt krowiego rogu. Dzioborożce występują w tropikalnych i podzwrotnikowych rejonach Afryki, południowo-wschodniej Azji, Archipelagu Malajskiego, Filipin i Nowej Gwinei. Większość gatunków zamieszkuje gęste lasy i prowadzi nadrzewny tryb życia. Tylko ptaki z rodzaju Bucorvus zasiedlają otwarte sawanny.
Są to ptaki o długości ok. 30-160 cm. Samce są zwykle większe od samic. Mają do 17% większą wagę ciała i do 21% większą rozpiętość skrzydeł. Samiec najmniejszego dzioborożca, toko brunatnego (Tockus camurus), waży do 122 g, a największego, dzioboroga kafryjskiego (Bucorvus leadbeateri), do 6 kg. Dzioborożce mają czarne i ciemnobrązowe ubarwienie, z białymi lub kremowymi plamami na ciele, skrzydłach i ogonie. Mają też obszary jaskrawo ubarwionej skóry na szyi oraz w okolicy dzioba i oczu. U niektórych gatunków występuje dymorfizm płciowy w ubarwieniu. Ogony są długie, a skrzydła krótkie, szerokie i zaokrąglone, przystosowane do krótkodystansowych lotów. Dziób jest zwykle brązowawy, chociaż u niektórych gatunków może być czarny, czerwony lub żółty. U wszystkich dzioborożców dziób jest masywny, zakrzywiony w dół, a u niektórych gatunków na grzbietowej stronie dzioba, u jego nasady, widoczna jest rogowa narośl. Narośle te "rogi" mogą spełniać funkcję rozpoznawczą dla ptaków, ponieważ różnią się wielkością i budową u poszczególnych gatunków. W obrębie tego samego gatunku wielkość "rogu" odróżnia płci oraz ptaki w różnych stadiach rozwoju. Ponieważ "rogi" są często puste w środku, niektórzy ornitolodzy przypuszczają, że mogą one pełnić funkcję rezonatora dźwięku. Dzioby i narośle "rogi" są zabarwiane przez wydzielinę gruczołu kuprowego. "Rogi" samców są zazwyczaj większe niż u samic; wykorzystywane są przez samce do wabienia partnerki, demonstracji zdrowia i siły oraz do odstraszania innych samców. Dzioborożce mają długie rzęsy, które są zmodyfikowanymi piórami.
W utrzymywaniu i poruszaniu ciężkiej głowy pomagają dzioborożcom pewne cechy budowy anatomicznej. Otóż w odróżnieniu od innych gatunków ptaków dzioborożce mają zrośnięte 2 kręgi szyjne, znajdujące się najbliżej czaszki: dźwigacz (atlas) i obrotnik (axis). Ponadto mięśnie kręgosłupa szyjnego dzioborożców są lepiej rozwinięte niż u innych gatunków ptaków. Ponadto dzioborożce mają 2-płatowe nerki, podczas gdy inne ptaki mają nerki złożone z trzech płatów.
Dzioborożce są ptakami wszystkożernymi. Zjadają owoce i jagody, owady i małe zwierzęta. W rodzinie tej są gatunki prawie wyłącznie mięsożerne, i takie, których przeważającą część diety stanowią owoce. Najbardziej mięsożernym gatunkiem jest dzioboróg kafryjski (Bucorvus leadbeateri), żywiący się jaszczórkami, żabami i małymi ssakami. Do mięsożernych gatunków należy też znacznie mniejszy toko plamoskrzydły (Tockus monteiri), lecz jego dieta opiera się na różnych gatunkach owadów. Z kolei duży ptak, dzioborożec wielki (Buceros bicornis) oraz znacznie od niego mniejszy dzioborożec andamański (Aceros narcondami) mają dietę, składającą się głównie z owoców. Ogólnie można przyjąć, że gatunki zasiedlające sawanny i stepy są mięsożerne, a gatunki żyjące w lasach - owocożerne. Jednak gatunki z rodzaju Tockus, mimo że są ptakami leśnymi, jedzą głównie owady. Swoimi osobliwymi dziobami dzioborożce zbierają lub chwytają pożywienie znajdujące się na ziemi lub zrywają owoce z najbardziej niedostępnych gałęzi.
Niektóre dzioborożce nawiązują współpracę z innymi gatunkami zwierząt. Np. toko brunatny obserwuje kolonie wędrujących mrówek i chwyta wypłoszone przez nie owady. Dzioborożce korzystają z działalności słoni w Afryce i niedźwiedzi w Azji, które odłamują gałęzie z drzew, przez co powstają dziuple i szczeliny, które stają się dogodnymi miejscami do gniazdowania.
Okres zakładania gniazda i składania jaj poprzedzony jest zalotami, podczas których samiec głaszcze dziobem swoją wybrankę, karmi ją, rozpościera skrzydła i potrząsa ogonem, a nawet uderza dziobem o ziemię. Dzioborożce gniazdują w dziuplach lub szczelinach. Większość gatunków tworzy monogamiczne związki przynajmniej na rok. Gdy partnerzy znajdą już odpowiednią dziuplę, wyścielają ją liśćmi, trawą i piórami. Samice dużych gatunków składają 1 lub 2, a małych - nawet 8 białych jaj. Inkubacja jaj trwa 21-46 dni, przy czym u gatunków dużych okres ten jest dłuższy niż u gatunków mniejszych. Podczas inkubacji samica przechodzi kompletną wymianę upierzenia. Wszystkie gatunki tej rodziny, z wyjątkiem dzioborogów z rodzaju Bucorvus, mają ciekawy zwyczaj zamurowywania błotem przez samicę otworu wejściowego do gniazda, w którym zostaną złożone jaja. U niektórych gatunków samiec pomaga samicy w zamurowywaniu wejścia. Gdy otwór jest już tak mały, że samica ledwie może się przedostać, wlatuje do gniazda i pozostając w nim kontynuuje zamurowywanie wejścia mieszaniną miąższu owoców i guana. W końcu w ściance zamykającej pozostaje tylko mała szparka, przez którą samiec dostarcza pożywienie samicy, a potem również pisklętom.
Ciekawy wydaje się problem usuwania nieczystości z zamurowanego gniazda. Otóż samica może usuwać je na 2 sposoby: może załatwiać potrzebę bezpośrednio przez szparę wejściową lub może wyrzucać brudną wyściółkę wraz z guanem i resztkami jedzenia przez otwór wejściowy. Samice niektórych gatunków nie wykorzystują żadnego z tych sposobów, lecz wewnątrz dziupli gromadzą dostatecznie dużo suchego materiału, z którym mieszają się odchody i resztki pożywienia.
Gdy pisklęta podrosną i nie mieszczą się z matką w gnieździe, samica rozbija dziobem ściankę, wylatuje na zewnątrz i ponownie zakleja otwór gniazdowy. Od tąd już oboje rodzice karmią pisklęta. U niektórych gatunków pisklęta samodzielnie, bez pomocy dorosłych zamurowują otwór. Okres zamurowania gniazda trwa od sześciu tygodni nawet do trzech miesięcy. Zachowanie to wynika z potrzeby obrony jaj i piskląt przed atakiem węży i małp.
U wielu gatunków w wychowaniu piskląt dominującej pary lęgowej biorą udział również inni członkowie stada. Pomocnikami są dorosłe samce oraz młodzież wykluta w poprzednim roku. Młode, w zależności od gatunku, uzyskują dojrzałość płciową po roku (u gatunków małych), po dwóch latach (u gatunków o średnich rozmiarach) lub po 3-6 latach (u gatunków dużych).
Zamurowywanie samic w gniazdach oraz fakt, że dzioborożce łączą się w pary (niekiedy) na całe życie są dla tubylców przykładem czystości i wierności. Dzioborożce zabijane są przez ludzi dla ich rogów, które są używane do sporządzania leków plemiennych. Rogi dzioborożców, w szczególności hełmorogów, są cennym materiałem rzeźbiarskim. Pióra dzioborożców są również używane przez tubylców do wyrobu pióropuszy potrzebnych do tańców rytualnych.
Hełmoróg należy do rodziny dzioborożców (Bucerotidae), rzędu kraskowych (Coraciformes). Występuje w południowo-wschodniej Azji, w południowej Tajlandii, na Półwyspie Malajskim, na Sumatrze i Borneo. Zamieszkuje lasy deszczowe do wysokości nie większej niż 1500 m n.p.m.
Hełmorogi są dużymi ptakami o średniej wadze 2,6-2,8 kg (samica) i 3 kg (samiec). Mają ciemnobrązowe upierzenie, białe nogi, brzuch i ogon. Ogon jest długi, a każde jego pióro ma czarną pręgę blisko końca. 2 centralne pióra ogona są dłuższe od pozostałych i mogą osiągać długość do jednego metra. Z przodu szyi znajduje się pomarszczona, naga skóra, która u samicy jest niebieska, a u samca - czerwona. Na górnej połowie dzioba występuje długa, wysoka narośl, "róg". Ciągnie się ona od nasady aż do połowy dzioba. Narośl i dziób są żółte. Wydzielina gruczołu kuprowego zabarwia na czerwono róg i nasadę dzioba, jednak często przedni koniec rogu i dalsza połowa dzioba pozostają żółte. W odróżnieniu od innych dzioborożców tkanka rogu jest zbita, bez przestrzeni powietrznych, a czaszka z dziobem i rogiem stanowi 10% wagi dorosłego ptaka.
Hełmorogi odżywiają się głównie owocami, przeważnie różnymi gatunkami fig - figi mogą stanowić nawet 98% diety. Ptaki mogą używać swoich rogów jako narzędzia pomagającego w wydobywaniu owadów (które czasami zjadają) z butwiejącego drewna. Nawoływania hełmorogów to seria głośnych okrzyków, zakończona kaskadą dźwięków, przypominającą śmiech. W odróżnieniu od innych owocożernych dzioborożców hełmorogi są ptakami osiadłymi, a każda para zazdrośnie strzeże własnego terytorium. Samce bronią swojego terytorium w locie, atakując przeciwnika rogiem. Kiedy ptaki zderzą się rogami, powstały przy tym dźwięk daje się słyszeć z odległości 100 m. O zwyczajach lęgowych hełmorogów niewiele wiadomo.
Rogi hełmorogów są cennym materiałem rzeźbiarskim, przypominającym kość słoniową. Mimo istniejącego zakazu, na całym świecie ludzie handlują wyrobami z rogów. Tubylcy wykorzystują centralne pióra z ogona, aby przyozdobić nimi pióropusze i stroje używane w tańcach plemiennych. Hełmorogi zagrożone są wygi nięciem. W niektórych, prawie nietkniętych środowiskach, są jeszcze pospolite, ale w innych miejscach, z powodu niszczenia lasów oraz polowań liczba tych ptaków spada. Na przykład w Singapurze Hełmorogi wyginęły w 1950 r.