Do rodziny Musophagidae należą 3 podrodziny: turaki (Musophaginae), szyszaki(Corythaeolinae) i hałaśniki (Criniferinae) - 5 rodzajów i 23 gatunki. Tradycyjnie rodzinę tę umieszcza się w rzędzie kukułkowych (Cuculiformes), ale niektórzy ornitolodzy umieszczają ją w odrębnym rzędzie turakowych (Musophagiformes). Badania genetyczne wskazują, że turakowe miały wspólnego przodka z sowami i lelkami. Od kukułkowych odróżnia je szereg cech anatomicznych takich jak: ruchomy zewnętrzny palec, brak rzęs, występowanie u wielu gatunków turacyny i turakowerdyny, barwników zawierających miedź i in. Uważa się, że linie ewolucyjne kukułkowych i turakowych rozeszły się w kredzie.
Turakowate są średniej wielkości ptakami występującymi w sub-saharyjskiej Afryce, prowadzącymi nadrzewny tryb życia. Zamieszkują sawanny i zadrzewienia (ptaki z rodzaju Crinifer) oraz wiecznie zielone lasy (gatunki Tauraco, Musophaga i Corythaeola). Chętnie przebywają na obrzeżach lasu w pobliżu wody. Występują na kontynencie afrykańskim z wyjątkiem podgatunku Tauraco fischeri zanzibaricus (podgatunek turaka koroniastego) który występuje na wyspie Zanzibar. Wiele turakowatych spotyka się na stosunkowo dużych wysokościach, co może prowadzić do wniosku, że ptaki lepiej czują się w nieco niższych temperaturach (18-25 stopni Celsjusza).
Turakowate osiągają od 35 do 74 cm długości. Największy przedstawiciel tej rodziny, występujący w górskich, lasach szyszak (Corythaeola cristata) osiąga do 75 cm długości i waży 822-1231 g. Jeden z najmniejszych turaków, turak koroniasty (Tauraco fischeri) osiąga 40 cm długości i wagę 227-283 g. Turakowate charakteryzują się długim, szerokim ogonem, krótkimi, szerokimi i zaokrąglonymi skrzydłami, krótkim, szerokim i zakrzywionym dziobem oraz czubem z piór na głowie. Skóra wokół oczu jest zwykle naga i czerwona. Turakowate latają słabo. Ich skrzydła przystosowane są raczej do manewrowania w gęstym listowiu. Ptaki te wspinają się i skaczą po drzewach z dużą zręcznością oraz szybko biegają w koronach drzew. Mają 2 palce skierowane do przodu, 1 do tyłu, a palec zewnętrzny, zwykle ustawiony w bok, ma dużą ruchomość. Może być kierowany do przodu lub do tyłu. Gdy ptaki nocują, dla wzmocnienia uchwytu gałęzi, palec obraca się ku przodowi. W czasie biegania po drzewach, w celu zapewnienia większej przyczepności do gałęzi, zewnętrzny palec obraca się ku tyłowi. Niektóre turakowate (w szczególności te, które żyją na sawannach) są szare lub brązowe, inne (gatunki żyjące w lasach) są ubarwione na zielono, niebiesko lub fioletowo. U 10 gatunków z rodzaju Tauraco i u 2 z rodzaju Musophaga występują unikatowe wśród ptaków barwniki zawierające miedź. Jest to barwnik czerwony o nazwie turacyna oraz barwnik zielony o nazwie turakowerdyna. Turacyna rozpuszcza się w wodzie - kąpiące się ptaki zabarwiają wodę na czerwono. Turacyna występuje w piórach skrzydeł u tych 12 gatunków oraz w piórach czubów niektórych gatunków. Turakowerdyna występuje w piórach tułowia u tych 12 gatunków oraz u niektórych z rodzaju Corythaixoides. Ptaki utrzymują te niezwykłe barwy przez cały rok. Samce i samice turaków mają podobne ubarwienie, różnią się kolorem dzioba. Mimo jaskrawych barw ptaki mogą być trudne do zauważenia w gęstym listowiu zwłaszcza wtedy, gdy siedzą nieruchomo na gałęzi.
Turakowate spotykane są w parach lub małych (niekiedy do 30 ptaków) i hałaśliwych grupach rodzinnych. Ptaki są monogamiczne i łączą się w pary przynajmniej na 1 sezon. Do utrzymywania kontaktu między członkami grupy służą turakom głośne, szczekliwe okrzyki. U niektórych turaków można zaobserwować ciekawe zachowanie: gdy mają wylądować na otwartym terenie, czekają co zrobi pierwszy ptak. Jeśli "ptak-zwiadowca" wyląduje bezpiecznie, bez żadnych problemów, dopiero wtedy ląduje następny ptak. Ciekawą cechą turaków jest łatwe wypadanie piór, co jest jednym ze sposobów obrony przed drapieżnikami. Gdy drapieżnik chwyci turaka z apióra, pióra wypadają, ptak odlatuje,a drapieżnik zostaje z paszczą pełną piór zamiast turaka.
Turaki są głównie owocożerne (zjadają owoce rodzime z subsaharyjskiej Afryki). Jedzą również gąsienice, motyle, ślimaki, chrząszcze, termity, a w mniejszym stopniu liście, kwiaty i pąki. Mogą też zjadać jagody, które są trujące dla ludzi. Przedrostek "musa", występujący w nazwie rodziny "Musophagidae", oznaczający banan, sugeruje, że turaki jedzą przede wszystkim banany. Jednak turaki jedzą banany bardzo rzadko lub nie jedzą ich wcale.
Turakowate gnieżdżą się w parach lub grupach. U gatunków leśnych w czasie zalotów samce biegają i skaczą wśród gałęzi z wachlarzowato rozłożonym ogonem i na wpół rozpostartymi skrzydłami, pokazując czerwono zabarwione pióra. Ponadto obserwowano samce karmiące samicę owocową papką oraz samce przynoszące samicom całe owoce. Ptaki budują platformę gniazdową z gałązek na drzewie, na znacznej wysokości. Samica składa zwykle 2 jaja (może być ich 1 lub 3). U gatunków żyjących na sawannach zniesienie może zawierać 2-3 jaj. Oboje rodzice wysiadują jaja i karmią potomstwo. U gatunków gnieżdżących się w grupach w wychowaniu piskląt pomagają inni członkowie grupy. Młode wykluwają się po 21-24 dniach i są pokryte gęstym brązowym lub czarnym puchem. U niektórych gatunków pisklęta mają pazurki na skrzydłach, po jednym na końcu każdego skrzydła. Wcześniej niż mogą latać (niekiedy już po 10-11 dniach) pisklęta wychodzą z gniazda i wspinają się po okolicznych gałęziach, pomagając sobie pazurkami na końcach skrzydeł. Zdolność lotu uzyskują zwykle po miesiącu. Dojrzałość płciową młode osiągają średnio po roku.
Do głównych naturalnych wrogów turakowatych należą orły i szympansy. Turaki są pospolite w Afryce i są uważane za szkodniki szczególnie wtedy, gdy wyjadają owoce z ogrodów. Jedynie turak kameruński (Tauraco bannermani) należy do gatunków zagrożonych wyginięciem. Turakowate przyczyniają się do rozsiewania roślin, ponieważ pozostawiają dużo resztek. Tubylcy polują na te ptaki dla mięsa oraz ich barwnych piór. Szczególnym powodzeniem cieszą się czerwone pióra, które są noszone przez członków niektórych plemion.